رساله ای نویافته در موسیقی ایرانی
25 بازدید
محل نشر: آیینه میراث » دوره جدید، بهار 1383 - شماره 24 (8 صفحه - از 73 تا 80)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
رساله نویافته‏ای که در این گزارش معرّفی گردیده، توسط میرزا شفیع خان به سال 1330 ه . ق. در کاشان به خطّ نستعلیق نوشته شده و شامل هشت بخش است. از جمله خصوصیات این رساله، عبارت است از: مبتنی بودن نظام موسیقی بر هفت دستگاه که هرگاه دستگاه شامل چند آواز است، جنبه عملی و اجرایی ثبت اسامی و الحان، ثبت اصطلاحات موسیقی که در زمان و مکان نویسنده رساله مصطلح بوده و امروز از میان رفته است، ذکر اسامی نوازندگان بزرگ معاصر و یا نزدیک به عصر مؤلّف، ذکر اصطلاح «موزیک» در متن رساله و اسامی قطعات موسیقی فرنگی و... . پیش از شروع بحث لازم است مقدمه‏ای درباره رسالات موسیقی ایرانی دوره صفویه تا قاجار بیان شود. با مقایسه دو دسته رسالات موسیقی که پیش و پس از سال نهصد هجری قمری تألیف شده‏اند می‏توان مایه اشتراک عمده اعضای هر کدام را دسته بندی کرد که اکثرا مایه افتراق دو دسته نیز هست. اهمّ خصوصیات دسته نخستین را (پیش از سال نهصد) می‏توان پرداختن به مطالب و مباحث دقیق نظری دانست. شیخ ابونصر فارابی که مثال کاملی از این گروه است در کتاب احصاء العلوم موسیقی را در زمره علوم ریاضی محسوب کرده و در کتاب الموسیقی الکبیر با روشی منطقی مبادی، موضوع و مسائل آن را به دقت بررسی می‏کند
آدرس اینترنتی